سالهاست می خوانمت

توای مسافرخیالهای شیرین من

در پیچ وخم کدام قرن

و ظلمت کدام راه بی عابر مانده ای !؟

که من در هربیگاه

و در آغازین مطلع هرسپیده

سبد سبد دعا به پیشوازت می فرستم

تا شایدیادت بماند که :

( تورا من چشم درراهم )

روی آن شیشه تبدار تورا ((ها)) کردم
اسم زیبای تورا با نفسم جا کردم
شیشه بدجوری دلش ابری و بارانی شد
شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم
با سر انگشت کشیدم به دلش عکس تو را
عکس زیبای تورا سیر تماشا کردم

تويی اون سپيد پاک آسمون 
 منم اون قله‌ی سر به کهکشون
اومدی يه روز تو اوج باورم 
گفتی من همون اميد آخرم
اما رفتی عاقبت مثل همه 
منو ول کردی ميون همهمه
حالا من ساکت و سرد و بی عبور 
ميون تموم قله های دور ...

اومدی بشکنی بشکن ، از من ساده چی مونده
 قبل تو هر کی بوده ، تموم تار و پود سوزونده

دل ما اونقده پاره س ، موندنش مرگ دوباره س
آسمون سينه ما ، خيلی وقته بی ستاره س

همينی که باقی مونده ، واسه دلخوشی تو بشکن
تيکه تيکه هامو بردن ، آخرينشم تـــو بکن

نمیخوام بگذره عمری ، خسته شی واسه فريبم
يقتو نميگيره هيچکس ، آخه من اينجا غريبم

بزنو برو عزيـزم ، مثل هر کس که زد و بـرد
طفلی اين دل که هميــشه ، به گناه ديگرون مــــــــرد.....

من نه عاشق بودم
و نه محتاج نگاهی که بلغزد بر من
من خودم بودم و یک حس غریب
که به صد عشق و هوس می ارزید
من خودم بودم و دستی که صداقت می کاشت
گر چه در حسرت گندم پوسید
من خودم بودم و هر پنجره ای
که به سرسبزترین نقطه بودن وا بود
وخدا می داند
سادگی از ته دلبستگی ام پیدا بود
من نه عاشق بودم
و نه دلداده گیسوی بلند
و نه آلوده به افکار پلید
من به دنبال نگاهی بودم
که مرا از پس دیوانگی ام می فهمید
آرزویم این بود
دور اما چه قشنگ
تا روم تا در دروازه تور
تا شوم چیده به شفافی صبح
با خودم می گفتم
روشنی نزدیک است
تا دم پنجره ها راهی نیست
همه اش رویا بود
و خدا می داند
بی کسی از ته دلبستگی ام پیدا بود

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند

مثل آسمانی که امشب می بارد....

و اینک باران...

بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند

و چشمانم را نوازش می دهد

تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                     

                                                به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

خدایا ! تا ستاره ها از آسمانم کوچ نکرده اند ،
بگذار برای آخرین بار خوب نگاهش بکنم
بگذار نامش را در قلب همه عاشقان حک کنم
و در مقابلش بایستم و در ستایش اشکی که گونه هایش
را نوازش می کند ، قلبم را نشانش دهم
بگذار تا واژه هایم صمیمی اند برایش بنویسم که
دوستش دارم و به او بگویم به پاس محبت هایی که کرده ،
دلم را فدای لحظه لحظه هایش می کنم

چقدر ثانیه ها نامردند گفته بودند که بر می گردند رفتندو پس از رفتنشان بی جهت عقربه ها می گردند ای ثانیه های بی رحم چه بلایی به سرم آوردند نه به چشمم افقی بخشیدند نه ز بغضم گرهی وا کردند از چه رو سبز نباشم به دروغ لحظه هایی که یکایک زردند لحظه ها همهمه هایی مبهم لحظه ها فاصله هایی سردند بگذارید زپیشم بروند لحظه هایی که همه در به درند